در غروبی ابدی...
روز يا شب ؟ نه اي دوست غروبي ابديست . غروبي كه تو مي توانستي آن را به خورشيد معرفي كنيد .
چه فراموشي سنگيني فراموشي دوستي ها و تو چه راحت آن را فراموش كردي .
حرفمان ، نگاهمان ، صدايمان دروغ است . دروغ ...
آرزوها خود را مي بازند در هماهنگي هزاران در بسته آري بسته بسته بسته
در اين درهاي بسته من تو را مي جستم اما تو خواهي رفت تو فراموش خواهي كرد
كاش روز اول اين را مي دانستم حالا ديگر دير است ثانيه ها كم است .
سخني بايد گفت مي داني در سحرگاه آن لحظه ي لرزاني كه دستهايمان از هم جدا شد تو در خواب بودي خواب اما من دلم مي خواست ببارم از آن ابر بزرگ
من دلم مي خواست كه بگويم نه . نه . نه و تو آن لحظه با لبخندي رفتي
من و تو با هم در خيابان هاي سرد شب ، قدم گذاشتيم غافل از اينكه در خيابانهاي سرد شب جز خداحافظ ، خداحافظ صدايي نيست .
زندگي من در خطي لرزان سير مي كرد تو ذرات زندگي مرا نابود كردي چگونه توانستي ؟ چگونه ؟
تو هرگز نفهميدي كه من و تو در يكديگر گريسته بوديم در يكديگر تمام لحظه هاي بي اعتبار وحدت را ديوانه وار زيسته بوديم !
تو راحت گذاشتي كه من و دوستي مان غروب كند
غروبي ابدي ...
برگرفته شده از اشعار فروغ فرخزاد