Sometimes what seems like surrender isn't surrender at all.It's about what's going on

in our Hearts

. About seeing clearly the way life is and accepting it and being true to it

, whatever the pain,

 because the pain of not being true to it is far, far greater

ميخواهم با يادت معامله اي كنم

_ روزها خودم را با واژه هاي كوچكي مثل خريد نان ، گردگيري قابهاي عكس

 و آب دادن به گلها   سرگرم خواهم كرد

_ شبها كتابي خواهم خواند و زمان را تا هزار خواهم شمرد

و آن هنگام كه چشمانم را فرو بستم ،  نوبت توست ،  

بيا در يادم تا با هم  قدم زنيم

 در كوچه هاي خيال ،  فارغ از همهمه و تشويش

تنها من و يادت 

  دوتايي

 خلوت شبهايمان را جشن خواهيم گرفت

و صبح هنگام  _ اين تلخترين زمان ممكن _ از تو مي خواهم كه تركم كني

تا دوباره خودم را با زندگي سرگرم كنم.

                                                   بيا در يادم تا با هم  قدم زنيم (ندا شادمان)

زندگی مرا بدین گونه برگزیده است

 با دستانی گشوده بر روی تار موی سرنوشت

 زیر پایم رنگهایی دلفریب، در آتش

و رو به رو کیمیای خوشبختی

 در نیمه راه ، شک می کنم

دستانم را می بندد

سرم گیج می رود، آویزان می شوم

 و هراسان به راهم باز میگردم

این بار با دستانی گشوده تر و چشمانی بسته

 پذیرای روح زندگی...

                                  ندا شادمان(بیا در یادم تا با هم قدم زنیم)

" دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ایوان میروم و انگشتانم را

بر پوست کشیده ی شب میکشم "

بي فايده است !‌ حتي شب هم براي دل گرفته ي من نمي تواند كاري كند . وقتي چراغهاي رابطه خاموش باشند ، هيچ كسي نمي تواند كاري كند ... ديگر مهرباني وجود ندارد تا با يك چراغ به خانه ي من بيايد . نسل مهربانان را از بین برده اند !! اگر هم كسي به خانه ام آيد ، چراغ خانه ام را با خودش مي برد . مي دانم ... ديگر ازدحامي از مردم خوشبخت در كوچه نيست . نه . من حتي منتظر يك دريچه هم نيستم .

 پس چرا مانده ام ؟ منتظر چه كسي هستم يا چه چيزي ؟

من به آخر رسیده ام ... حالا نيازمند يك سلام هستم  براي آغاز . آغاز جستجو ... جستجو براي يافتن يك چراغ ، يك دريچه ، يك آسمان ، يك آفتاب ، يك پرنده ... و دو دست مهربان !

                                                                               رز !! 

گسترده است بر گسترده ی خاک

بسا گذرگاه ها و راه ها ،

اما همه شان را

در خویش سرانجامی است .

می توانی بتازی و ره سپاری

با دو تن یا سه تن ؛

آخرین گام را

اما

باید   تنها  برداری !

از این رو هیچ   دانایی ای

نیکوتر از   توانایی   آن نیست

که هر آن دشوارترین را

آدمی

به   تنهایی   به سرانجام رساند .

                                                    هرمان هسه

هر کسی دو تاست

و خدا یکی بود

و یکی چگونه می توانست باشد ؟

هر کسی به اندازه ای که احساسش می کنند ، هست

و خدا کسی که احساسش کند ، نداشت

عظمت ها همواره در جستجوی چشمی است که آنرا ببیند

خوبی ها همواره نگران کسی که آنرا بفهمد

و قدرت نیازمند کسی است که در برابرش رام گردد

و غرور در جستجوی غروری است که آنرا بشکند

و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پراقتدار و مغرور

اما کسی نداشت ...

و خدا آفریدگار بود

و چگونه می توانست نیافریند

زمین را گسترد و آسمانها را برکشید

و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود .

و با نبودن چگونه توانستن بود؟

و خدا بود و با او عدم بود

و عدم گوش نداشت

حرفهایی است برای گفتن که اگر گوشی نبود ، نمی گوییم

و حرفهایی است برای نگفتن ...

حرفهای خوب و بزرگ و ماورایی همین هایند

و سرمایه ی هرکسی به اندازه ی حرفهایی است که برای نگفتن دارد

و خدا برای نگفتن حرفهای بسیار داشت

درونش از آنها سرشار بود

و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد ؟

و خدا بود و عدم

جز خدا هیچ نبود

در نبودن ، نتوانستن بود

با نبودن نتوان بودن .

و خدا تنها بود

هر کسی گمشده ای دارد

و خدا گمشده ای داشت ...

                                                  دکتر شریعتی

---------->  سلام !!

نه ، نه ، نه 

این هزار مرتبه

گفتم : نه ! 

دیگر توان نمانده

توانایی ، در بند بند من 

از تاب رفته است

شب با تمام وحشت خود خواب رفته است

و در تمام این شب ِ تاریک 

 تاریک چون تفاهم من با تو

انسان

افسانه مکرر اندوه و مرگ را

تکرار می کند

...

باور کن اعتماد از قلبهای کال

بار رحیل بسته

و مهربانی ما را

خشم و تنفر افزون

از یاد برده است

باور نمی کنی؟

که حس پاک عاطفه در سینه مرده است

                                         حمید مصدق                                                               

         نشانی

"خانه ی دوست کجاست ؟ " در فلق بود که پرسید سوار .

آسمان مکثی کرد .

رهگذر شاخه ی نوری که به لب داشت به تاریکی شنها بخشید ،

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت :

" نرسیده به درخت ،

کوچه باغی ست که از خواب خدا سبزتر است

و در آن عشق به اندازه ی پرهای صداقت آبی ست .

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ ، سر به در می آرد ،

پس به سمت گل تنهایی می پیچی ،

دو قدم مانده به گل

پای فواره ی جاوید اساطیر زمین می مانی

و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد .

در صمیمیت سیال فضا ، خش خشی می شنوی :

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا ، جوجه بردارد از لانه ی نور

و از او می پرسی :

" خانه ی دوست کجاست ؟ "

-----------> یک سال از سفر من برای پیدا کردن ِ خانه ی دوست می گذرد

 و من هنوز در راهم ! و هنوز می گردم ... 

 یک سال از آغاز من برای ساختن گذشت . ساختن ِ یک خانه تا در آن از رهگذران ،

 نشانی ِ خانه ی دوست را بگیرم ... و از خودم می پرسم که آیا اصلا دوستی وجود دارد ؟

 در این راه شک می کنم ... شاید اشتباه آمده ام !!

حالا از تو می پرسم ای مسافر راه روشنایی ، ای کسی که به دنبال نور می روی ،

ای رهگذر !

" خانه ی دوست کجاست ؟ "

------------> وبلاگم یک ساله شد !!

" آیا نمی خواهی مرا اهلی کنی ؟ "

او روزنامه اش را خواند

غذا را سفارش داد

آن را با نوشابه اش خورد

                         سپس بلند شد

و بی آنکه چیزی بگوید ،

                        رفت ...

و من هنوز

صدای خودم را می شنیدم :

                        " آیا نمی خواهی مرا اهلی کنی ؟ "

                                                     آنتوان دو سنت اگزوپری

به ابتداي راهي كه رسيد

دانست راه انتهايي ندارد

چنان گام برداشت

كه خود بي انتها شد

گفت : اين منم !

_ به گونه اي ديگر : _

به نيمه ي راهي كه رسيد

دانست نيمه ي ديگري در كار نيست

بقيه ي راه را از خودش سرود

و ديگر درها و پنجره ها را خودش گشود

خود خودش

گفت : يك آفرينش !

_ باز هم به گونه اي ديگر : _

به انتهاي راهي كه رسيد

دانست اين انتها به آن ابتدا دوخته شده است

يك بار ديگر پيمود

يك بار ديگر به ابتداي راه رسيد

گفت : يك لجبازي !

                  يك زندگي !

------------->  کی می دونه نویسنده ی این متن کیه ؟

بیست سال پیش ، اول مهر ، اول پاییز ... اولین برگ ، با وسوسه ی باد پاییزی ، از درخت زندگی جدا شد و سفر پر فراز و نشیب خودشو آغاز کرد ...  بیست سال پیش ، اولین برگ پاییزی ، با شنلی طلایی ، برای فتح جهان ، دست در دست باد ، به پرواز در آمد ...

 بیست سال پیش ... من ... متولد شدم ...

و امروز که بیست سال از آغاز سفرم گذشته ، به دیروز نگاه می کنم . به راهی که طی کردم ، به راهی که باید طی کنم ... 

" بیست سال در سفر عشق اما جاده هنوز ناشناخته . گاه پیروز شدم ، اغلب از پا افتادم . بیست سال سر در کتاب عشق و هنوز در نخستین برگ ! "

درسته ... امروز ، روز تولدمه ... من اول مهر متولد شدم ...

و اینجا را ساختم . به نام خودم ... به نام اولین برگ پاییزی ... 

تا راهی تازه را آغاز کنم ... با همسفرانی تازه ... همسفرانی آزاد ، همچو باد ... همسفرانی چون شما ...

من می خواهم شادیم را در این جشن - جشن آغاز سفرم ، جشن پروازم - با شما قسمت کنم ...

من می خواهم فتح جهان را تجربه کنم ...

با من همراه می شوید ؟ !!

                                                                                                رز !!

                                                                      اول/ مهر/ هشتاد و پنج

سیب تو

سیب من

حالا همزمان گازش می زنیم

ببین همیشه چقدر فرق دارند ،

حالا سیب و سیب را کنار هم می گذاریم ،

و گاز و گاز را روبروی هم .

                                                        گونتر گراس

رو به تمام ِ پنجره های جهان

نشسته ام

و بیرون پنجره

فقط هیچست .

                       بی کلام

ماماها و مرده شوها خوب می دانند

زاده شدن ، مشقتی ست

مردن ، فراغتی

و زیستن ، آزمونی کوتاه در فاصله ی این دو .

پس از چیست که ما شکوه کنان

                  همچون شایعه پراکنان

در میان ستارگان ، سرگردان و دربدریم ؟

آیا به جستجوی حجمی گمشده ایم ؟

آیا نام آن حجمِ گمشده عشق است؟

                                                        مایا آنجلو

به زعم واژه ی جاودانگی ،

جاری زمان را انتهایی نیست ؛

من تنها وزش نسیمی دیگر گونه را حس می کنم ،

ناقوس لحظه ای نو را .

آیا آن نسیم به سوی شکست می کشاند یا به سوی پیروزی ؟

با خود افتخار می آورد یا تباهی ؟

نمی بینم چهره اش را ؛

من تنها وزش نا گهانی آن را احساس می کنم

لحظه ها با چهره هایی مه آلود به پرواز در می آیند ،

همچون پرندگانی از جهان دیگر ،

به سوی وسعت بی کرانه ی زندگی ؛

چگونه می توانم بازشان دارم از پرواز ؟

و به این سان ، در هجوم ِ بی امان ِ لحظه ها ،

در دام تارهای در هم تنیده ی آنها ،

ترک بر می دارد آرامشم

در گذر از سایه های سیاه ِ تردید .

                                                         زینائیدا هیپیوس (Zinaida Hippius)

هیچ نشانی بر جای نمانده است

از آن همه اعیاد شکوهمند تاریخی .

همه چیز فنا پذیر است ،

و آنچه ما جاودانه می خوانیم

فانی ترین :

دوستی ،

شهرت ،

قدرت ،

موفقیت

و پیروزی .

تنها آن شکننده ترین است که می پاید :

نشانِ عمیقِ زخمی که عشق بر جای می نهد .

                                                           بلاگا دیمیتروا

خیلی از این مردم

چون علف

پای گیلاس ِ آفرینش روییده اند

و خداوند

از خلق ِ این خلایق متاسف است !

دیروز عزراییل را دیدم

با همان کیف پستچی مآبش

پر از قبض ِ روح

و به سراغ مشترکین می رفت

مصرف عمر من بالا رفته است

خیلی زود نوبت من می شود

                                        (عمید صادقی نسب )

دیگر بار به مردن ادامه خواهم داد

رگها متلاشی ، دهانه ها فرو بسته

همچون مشت های کوچک نوزادان در خواب .

نه خاطره ی متروک ِ گورها ،

نه اجساد پوسیده و کرمها

هیچیک بازم نمی دارند از مبارزه .

خطوط ِ ژرف چهره ام

رد ِ پای سالیان رفته و شکست های فرساینده .

آنها چشمان ِ مرا تیره و سرد می گردانند

با اینهمه ، من به مردن ادامه خواهم داد

زیرا دوست می دارم زیستن را .

                                                             مایا آنجلو

عشق ، عشق می آفریند.

عشق ، زندگی می بخشد.

زندگی ، رنج به همراه دارد.

رنج ، دلشوره می آفریند.

دلشوره ، جرأت می بخشد.

جرأت ، اعتماد به همراه دارد.

اعتماد ، امید می آفریند .

امید ، زندگی می بخشد .

زندگی ، عشق می آفریند.

عشق ، عشق می آفریند .

متن زیر را یکی از دوستانم برایم فرستاده . همین جا از او تشکر می کنم و امیدوارم زندگیش پر از رنگ و زیبایی باشد ...

چه كسي باور مي كند .... چه كسي باور مي كند........ كه باور مي كند دست هاي مهربان تو مرا در بيابان خاطره هاي شقايقي رها كند وخورشيد ناب چشما نت اين چنين بي رحمانه گرميش را از هواي ابري دلي دريغ كند...... كه باور مي كند كه قلب مهربان و درياييت يك قطره شبنم را از گلبرگ هاي تشنه ي ياسي بگيرد. چه كسي باور مي كند چشمان معصومت كه روزي زادگاه عشق و معبد احساس بودند محبت را از يك لاله ي زخمي بگيرند چه كسي باور مي كند .... چه كسي باور مي كند........ چه سخت است باور كردن !!!

مگر غير از اين بود كه روزي با همين لبانت كه اكنون ناجوانمردانه عشق را انكار مي كند ،گفتي تا وقتي نفس ميكشي نمي گذاري كه خون شقايق ها پايمال شود،تا مي تواني دست پرنده هاي زخمي مسافر را مي گيري و نمي گذاري باد تنها شاخه ي رازقي باقي مانده در باغ خاطره ها را با خود ببرد......... چه انتظاري مي توان از لبانت داشت در حالي كه چشمانت كه زلال ترين چشمه هاي آسماني را فرياد مي زد،دروغ گفت........ و ننگ بر اين دنيا!!!! و ننگ بر اين دنيا كه اين چنين ناجوانمردانه خيانت مي كند .

افسوس! كه چه آسان دست به دست زمانه دادي و زير سنگ هاي سنگين جدايي استخوان هايم را يكي يكي خرد كردي و چه بي رحمانه آن را به دست باد پاييزي دادي ! بيا اينك تماشا كن ،مزرعه ي زرد دلي را كه روزي سبزيش زبانزد رهگذرهاي خسته بود. اينك بدان نمي بخشم كلاغ هاي سياه و شوم خيانت را كه چه آسان بذر عشق و محبتمان را راهي حفره هاي ملعون خود كردند و مزرعه ي اميد واري را قحطي زدند و چه آسان در جشن جدايي چشماني كه روزي از دوري يكديگر خون مي گريستند پايكوبي كردند. چه كسي باور مي كند .... چه كسي باور مي كند........

                                                                                     پرنده ی مهاجر

خداوند ِ خدا ، پیش از آنکه انسان را بیافریند ، عشق را آفرید ؛ چراکه می دانست انسان ، بدون عشق ، درد ِ روح را ادراک نخواهد کرد و بدون ِ درد ِ روح ، بخشی از خداوند ِ خدا را در خویشتن ِ خویش ، نخواهد داشت .

=========================

احتیاط باید کرد . همه چیز کهنه می شود ، و اگر کمی کوتاهی کنیم ، عشق نیز . بهانه ها جای حس ِ عاشقانه را خوب می گیرند .

=========================

عاشق را باید به هنگام ِ عبور از خیابانی یک طرفه پیدا کرد – خیابانی بی برگشت .

=========================

عشق ، حرکت دو نفر ، مشتاقانه ، به سوی هم نیست ، بلکه حرکت دو نفر در کنار هم است .

=========================

هیچ چیز نفرت انگیزتر از خاطره شدن ِ عشق نیست .

=========================

عاشق ، عدد نمی فهمد . فقط این را حس می کند که عدد ، مثل عشق ، در بی نهایت ِ خدا جاریست .

عدد ، بی نهایت است

خدا ، بی نهایت است

عشق ، بی نهایت .

یک مرد بزرگ روحانی روزی به من گفت : خدا ، همان عشق است ، و همان عدد . فهمیدنی نیست ، احساس کردنی ست .

                                                                                     نادر ابراهیمی

پاره ای از من ،

همواره در حسرت گرما

و محروم از آن .

پاره ای از من ،

همساز با سپیده ی بر دمیده

و همواره اسیر سایه های رویاها .

پاره ای از من ،

سرشار از پر پرواز

و گم کرده سهم خود از آبی آسمان .

پاره ای از من

منِ واقعی ام ؛ با چشمان یک کودک

همراه پرندگان مهاجر ، گریزان در دور دست ها ...

                                                                      بلاگا دیمیتروا

بر آنی که بدانی تنهایم آیا ؟

آری ؛ تنهایم

همچون هواپیمایی سرگشته برفراز کوهستانها

گم کرده ارتباط با برج کنترل

آماده برای فرود آمدن بر باندی از اقیانوس .

می پرسی تنهایم آیا ؟

آری ، تنهای تنهایم

به تنهایی ِ زنی که سوار بر اتومبیل ، تمام شبانه روز می راند

و شهرهای کوچک را پشت سر می نهد

شهرهای کوچکی که چه بسا می توانست در آنها بایستد

زندگی کند و بمیرد ، به تنهایی .

تنهایی من ، تنهایی ِ نخستین کسی که از خانه بیرون می زند

و هوای سرد شهر را تنفس می کند

تنهایی ِ نخستین کسی که در خانه ای غرق در خواب بیدار می شود

تنهایی من ، تنهایی ِ کرجی ِ یخ شکنی افتاده بر ساحل

زیر نور سرخ واپسین دم غروب

که خوب می داند چیست

که خوب می داند دیگر نه یخ است

نه گِل و نه نور زمستانی

تنها قطعه ای چوب است ؛ هدیه ای در خور شعله های سوزان آتش ...

مردمان دندانهای خویش را می کشند

تا گرسنگی توجیه شود

و با پنجه بر روغن داغ رفتن است

این که زندگی است

اصلا کجای تاریخ ،

سعدی به توپخانه می رسید

و خیام مانده به اعدام بود

تهران

زورخانه می خواهد

کباده

خالکوبی

و پدر بزرگ را

که اگر بود نمی خندید

تو در راه ، زنان را می بینی

نشسته اند تا بشمارند تعداد موهایت را

و من راهزنان را به تعداد موهایت

با کنده ای که در ریه هایشان

به آتش کشیده اند

سنگینی این شهر عاقبت

زمین را از گردی می اندازد

تهران

 برایت پایتخت جهان است

و سهم تو

دندانهایی ست که ریخته اما

با بوی نان

هنوز تکان می خورند

و شیر مادران  

که بر جلد بینوایان می چکد .

------->  به خودم گفتن در آخر سال 84 ، تصویری از تهران را در این وبلاگ نشان دهم . پس این متن را انتخاب کردم .

------->  در خانه تکانی عید ، تصمیم گرفنم خانه ی دلم را هم تمیز کنم و از اینجا شروع کردم .

------->  امیدوارم بهار برای شما دلی پر از محبت ، خانه ای پر از صمیمیت و سالی پر از افتخار به ارمغان آورد  . و برای من وبلاگی پر از رنگهای زیبا ، تا آن را با شما قسمت کنم ...

      بیرون پنجره

                            برف آمد ،    

                               مُرد  .

      اینجا ، 

                            برف آمد   

                              ماند !

يكي از دوستانم به من گفت كه ...اولين برگ پاييزي خيلي سرد و بي رنگ شده .

 بي رنگ ...

راستش اين جمله باعث شد كه من كمي راجع به رنگها فكر كنم . راجع به اينكه رنگ چه نقشي در زندگي ما دارد . همه ي ما به هر يك از واقعيتهاي زندگيمان يك رنگ نسبت مي دهيم . مثلا براي من :  عشق: نارنجي است ، جدايي : زرد . آزادي : سبز . اسارت : خاكستري . مرگ : سفيد . خدا : ... خدا تلفيقي از همه ي رنگهاست : نارنجي ، سبز ، سفيد ،‌...  و زندگي بدون خدا ، بي رنگ است مثل يخ !!

ما حتي مي توانيم به آدمهاي اطرافمان هم يك رنگ نسبت دهيم . به همه ي دوستان و آشنايانمان . و حتي به كساني كه نمي شناسيمشان .

ما مي توانيم دنياي اطرافمان را به آن رنگي كه دوست داريم ببينيم . مي گويند آسمان همه جا همين رنگ است . ولي آيا نگاه مردم مختلف هم يك رنگ است ؟ نه ! نگاه ها متفاوتند . و رنگها مي توانند در نگاه ما باشند ...

اين دوست عزيز به من گفت كمي رنگ آبي به اين صفحه اضافه كنم و من در پاسخش مي گويم : من پاييز را دوست دارم چون نارنجي است ! نارنجي را دوست دارم چون براي من مفهوم عشق را به همراه دارد . پاييز، آبي نمي شود . و من در عشقم تغيير رنگ نمي دهم . مگر مي شود كه برگهاي پاييزي ، آبي شوند ؟!

شايد بپرسيد كه چرا نارنجي را انتخاب كرده ام ؟ مي گويم . نارنجي هم معني شكست دارد و هم پيروزي . هم وصل است و هم جدايي . معني عشق و پيروزي را از رنگ قرمز مي گيرد و شكست و جدايي را از رنگ زرد .

" عاشق بودن يعني دريا بودن بدون برنامه اي براي توفانهاي در راه "  اين توفانها مي توانند ويران كننده باشند . مي توانند باعث شكست يا مرگ شوند و يا گاهي مي توانند ما را به ساحل برسانند و باعث سعادت شوند . رنگ نارنجي اين تضاد را به خوبي نشان مي دهد .

مرگ يك برگ نارنجي در پاييز ، مساويست با آغاز يك زندگي  براي درخت.

رنگ نارنجي براي من ، مرگ و زندگي را يك جا دارد . و عشق براي من چيزي نيست جز همين مردن و دوباره زنده شدن به خاطر عشق ...

                                                                    رز نارنجي !! ( پريسا )

روز يا شب ؟ نه اي دوست غروبي ابديست . غروبي كه تو مي توانستي آن را به خورشيد معرفي كنيد .

چه فراموشي سنگيني        فراموشي دوستي ها  و تو چه راحت آن را فراموش كردي .

حرفمان ، نگاهمان ، صدايمان    دروغ است .  دروغ ...

آرزوها خود را مي بازند          در هماهنگي هزاران در بسته      آري    بسته  بسته  بسته

در اين درهاي بسته من تو را مي جستم              اما تو خواهي رفت           تو فراموش خواهي كرد

كاش روز اول اين را مي دانستم            حالا ديگر دير است             ثانيه ها  كم است .

سخني بايد گفت           مي داني در سحرگاه آن لحظه ي لرزاني كه دستهايمان از هم جدا شد    تو در خواب بودي    خواب    اما من دلم مي خواست ببارم    از آن ابر بزرگ

من دلم مي خواست كه بگويم   نه . نه . نه          و تو آن لحظه با لبخندي رفتي  

من و تو با هم در خيابان هاي سرد شب ، قدم گذاشتيم              غافل از اينكه در خيابانهاي سرد شب جز خداحافظ ، خداحافظ     صدايي نيست .     

 زندگي من در خطي لرزان سير مي كرد     تو ذرات زندگي مرا نابود كردي               چگونه توانستي ؟   چگونه ؟

تو هرگز نفهميدي كه من و تو در يكديگر گريسته بوديم          در يكديگر تمام لحظه هاي بي اعتبار وحدت را ديوانه وار زيسته بوديم !

تو راحت گذاشتي كه من و دوستي مان  غروب كند

                                                                                غروبي ابدي ...

                                                                برگرفته شده از اشعار فروغ فرخزاد

محکوم به ماهی تابه ی واقعیتیم !!

چه با شتاب آمدي ! گفتم برو . اما نرفتي و باز هم كوبه ي در را كوبيدي . گفتم : بس است ، برو ! گفتم : اينجا سنگين است و شلوغ . جا براي تو نيست . اما نرفتي . نشستي و گريه كردي .آنقدر كه گونه هاي من خيس شد !‌ بعد در را گشودم و گفتم : نگاه كن چقدر شلوغ است ! و تو خوب ديدي كه آنجا چقدر فيزيك و فلسفه و هنر و خط كش و حرف و تنهايي و اندوه و سكوت در هم ريخته بود و دل ،‌ سياه و شلوغ و سنگين بود . گفتي : اينجا رازي نيست ؟ گفتم : راز ؟ . گفتي : من رازم . و آمدي و چشمهايت از ميان آن قاب سبز جادو كردند و گويي توفاني غريب در گرفت . آنچنان كه نزديك بود دل از جا كنده شود و من مي ديدم كه حرفها و تنهايي ها و سكوت و اندوه چون كاغذ پاره هايي در آغوش توفان گم شدند . خانه پرداخته شد و خانه روشن شد و خلوت و عجيب سبك و تو در دل هبوط كردي . گفتم چيستي ؟           گفتي : راز !        

                                                                                                    مصطفي  مستور              

آنقدر غمگینم

كه ديگر شجاعم .

شجاعتم همه از اين است .

چه شجاعم اينكه هنوز مي روم ،

در كوچه هاي شب

با خودم تنها

و نگاه نمي كنم پشت سر را .

چه غمگینم !

این میز که زیر ِدستم می لرزد

اين سطر برخاسته كه هر سمتي مي هرزد

به هيچ چيز اين زندگي نمي ارزد

پس چرا می نویسم !؟

 گيس تنهائيم را مي بافم

مي بافم

و شب همينطور در من قد مي كشد

قد مي كشد .

در هزار آينه ي ويران

گيس تنهائيم را

مي بافم من با درد ،

و گره اي مي زنم بر انتهاش

خانه اي بايد

 با سقفي حصيري ، تيرهاي ترك خورده

و ديوار سفيد ، نه ، نه ،‌ آبي

و عكس تو روي تاقچه ، نه ، نه ،‌ كنار ...

اين چه روياي قشنگيست

وقتي كه يك صندلي هم

براي نشستن نداريم . 

اين روزا خيلي ها درگير سينما و جشنواره هستند . از جمله خود من ! آقاي  صالح علا راست گفته اند كه :

زمين هيچ جاذبه اي ندارد . سيب هر وقت برسد ، مي افتد . تنها جاذبه ي زمين سينماست . سيب به خاطر سينما مي افتد !

راستي در اين برف و يخبندان ،  توي صف ايستادن و در صف، درس خواندن ! عالمي دارد . خيلي ها اين كار را بيهوده مي پندارند و مي گويند شما بي كاريد كه در اين سرما ساعتها در صف مي ايستيد براي ديدن يك فيلم . خب هر كسي نظري دارد و نظر همه محترم است . من در دنياي واقعي موضوع جالبي كه به آن دل خوش كنم پيدا نكرده ام . پس به دنياي مجازي رو آورده ام . دنياي كتابها و فيلمها و حتي همين وبلاگها . هواي آلوده ي دنياي واقعي ، باعث خفگي من مي شود . هواي دنياي مجازي  ، صاف و پاكيزه است . در اينجا خبري از دود و سياهي نيست .

نظر شما چيست ؟

*****************************************

مي خواهم كمي حال و هواي اين وبلاگ را عوض كنم يا شايد هم حال و هواي خودم را ! من با عشق شروع كردم و از احساسات نوشتم ولي در چند پست اخير ، مسيرم عوض شد . مي خواهم برگردم به مسير خودم . فقر و بدبختي را هر روز در كوچه و خيابان مي بينيم ولي عشق را نه ! پس باز هم چيزي را مي نويسم كه احساس مي كنم . باز هم مي خواهم از حال و هواي خودم بنويسم . از عشقي كه در دود و دم دنياي واقعي گمش كردم ...

ستاره ها را مي بينم . هر شب . با اينكه دورند                                        

و تو را در روز هم نمي بينم

کاش ستاره بودی ...

خدا همان كسيست كه روي خارستاني  جوان خوابيد .

و زمان به جاي او     چون خواب      به راه افتاد

خارها در پوستش فرو رفتند         تا استخوانش !

چنان احاطه شان كرده بود      كه هرگز او را نمي ديدند

زماني كه شاخه هاي بلند خار     از تنش گذر كنند

  و سر انجام  ببينندش

در ميابند         با تاريخشان        او را كشته اند !

- تو با این همه خار     این همه آدم     چگونه هنوز نفس می کشی ؟!!

از بدو نا به هنگام مرگ

كودكان روزنامه اي

در چهارراه دود و فلز

تولد خويش را

در گلوي كم قطرشان

بغض مي كنند

ساق هاي نازك ، لخت

زانو هاي كوچك ، كوچك و پوك

حفره هاي خالي دهان

و گونه هاي گل انداخته از سوز

تاريخ فقط روي تقويم ها ثبت نمي شود !

امروز مي خوام متني براتون بنويسم كه وقتي خودم خواندمش  حس عجيبي بهم دست داد . يه حسي كه تا حالا تجربه اش نكرده بودم . اين داستان باعث شد به مسائلي فكر كنم كه تا حالا به آنها فكر نكرده بودم . متني كه به نظر من ،  در عين سادگي بسيار عميق بود . شايد اين داستان ،  در ظاهر خنده دار و مسخره باشد ولي اينطور نيست چون - به نظر من - مسخره بودن يا نبودن يك موضوع به ذهن ما بستگي دارد و به اينكه ما چگونه به موضوع نگاه مي كنيم . چراكه زيبايي و زشتي در نگاه ماست  نه در دنياي اطراف ...

     قشنگ كوچك

گفت : كسي دوستم ندارد. ميداني چقدر سخت است اين كه كسي دوستت نداشته باشد؟ تو براي دوست داشتن بود كه جهان را ساختي. حتي تو هم بدون دوست داشتن... !

خدا هيچ نگفت.

گفت : به پاهايم نگاه كن! ببين چقدر چندش آور است. چشم ها را آزار مي دهم. دنيا را كثيف مي كنم. آدم هايت از من ميترسند. مرا ميكشند براي اينكه زشتم. زشتي جرم من است.

خدا هيچ نگفت.

گفت : اين دنيا فقط مال قشنگ هاست ،  مال گل ها و پروانه ها ، مال قاصدك ها ... ولي مال من نيست.

خدا گفت : چرا مال تو هم هست.

دوست داشتن يك گل‚ دوست داشتن يك پروانه يا قاصدك كار چندان سختي نيست. اما دوست داشتن يك سوسك، دوست داشتن تو كاري دشوار است.

دوست داشتن كاري است آموختني؛ و همه رنج آموختن را نمي برند.

ببخش كسي را كه تو را دوست ندارد زيرا كه هنوز مؤمن نيست. زيرا كه هنوز دوست داشتن را نياموخته. او ابتداي راه است.

مؤمن دوست دارد. همه را دوست دارد. زيرا همه از من است و من زيبايم . من زيبائيم و چشم هاي مؤمن جز زيبا نميبينند. زشتي در چشم هاست . در اين دايره هرچه كه هست، نيكوست. آن كه بين آفريده هاي من خط كشيد، شيطان بود. شيطان مسئول فاصله هاست .

حالا قشنگ كوچكم! نزديكتر بيا و غمگين نباش.

قشنگ كوچك حرفي نزد و ديگر هيچگاه نينديشيد كه نازيباست.

                                                                                نويسنده : عرفان نظر آهاري

در قتل عام دلها ، دلم را در صندوقچه اي نهادم

وبه نيل حادثه سپردم

كدام عشق با دست هاي مهربان آسيه ،

دلم را بر خواهد گرفت

از موجهاي تنهايي ،

                                                                                         كدام عشق ؟

قفسي با خودم به اين سو و آن سو مي كشم

به وسعت تنم

و تنگ ترش مي كنم

با حصار ديدنم

چگونه میسر شود پریدنم ؟

مي دانم كه هيچ كس نمي تواند عشق را بنويسد اما من به جاي آن مي توانم قصه هاي خوبي تعريف كنم .

ميبيني ، ميبيني سلام گفتن به كسي كه سلام را مي فهمد چقدر مشكل است !

نيم ساعت پيش خدا را ديدم ، قوز كرده با پالتوي مشكي بلندش ، سرفه كنان از كنار حياط و دو سرو سياه قشنگ گذشت و رو به ايوان كرد ، من ايستاده بودم ، آواز كه خواند تازه فهميدم كه پدرم را با او اشتباه گرفته ام.

اگر ستاره ها معتاد تفسير نبودند چه راحت مي شد از آنها پرسيد كه حالتان چطور است . به من بگو چرا ستاره ها به تفسير معتادند ؟ حق با تو بود . من بايد مي خوابيدم اما به سگها قسم كه خواب ملك شياطين است تا از شصت سال عمر ، سي سالش را به نفع مرگ ذخيره كنند . مي توان به جاي خواب به : ريل ها ، واكنش ها و چشم ها فكر كرد و نتيجه گرفت كه با وفا ترين جفتهاي عالم ، كفشهاي آدميانند . مي توان به زنبورهايي فكر كرد كه دنيايي به آن بزرگي را گذاشته اند و آمده اند زير سقف خانه ي ما خانه ساخته اند . به نظر مي رسد كه زندگي مشكل نيست ، بلكه مشكلات زندگي اند !

مي بيني به چه روزي افتاده ام ! مي توانم زمستان را با صداقت لمس كنم ، بدون اينكه دكمه هاي كتم را ببندم . تصور كن ! حالا نويسنده اي جوان نشسته و بدون توجه به دل كوچك جيرجيركها با مركب سرخ ، داستان رنگها و خوشه ها را بازنويسي مي كند . درست در فاصله ي چرخاندن چشمان جستجوگرش ، مورچه ي كوچكي در حالي كه دستهايش را به هم مي سايد به دوات خيره شده است . اگر در دوات بيافتد ؟ نويسنده ي جوان كه سرما خورده ، او را بيرون كشيده و از سر بي حوصلگي يا كنجكاوي و يا شيطنت ، بر صفحه ي سفيد دفتر ، رهايش مي كند . تصور كن ! مورچه در آن حالت بر صفحه ي سرد و سفيد ، مايوس و متعجب ، خط سرخي از شرمندگي ، سرعت يا نجات مي كشد . بيا اسم اين خط نامتعادل را بگذاريم عشق .

خنده دار است ، نه ؟! ...

- چرا برگها به خودكشي گردن مي نهند وقتي احساس زردي مي كنند ؟

- چرا خورشيد چنين همسفري بد است براي مسافري در كوير ؟

- اگر تمام رودخانه ها شيرين است ، دريا شوري اش را از كجا ميگيرد ؟

- چه كسي مي تواند دريا را متقاعد كند تا منطقي باشد ؟

- هندوانه به چه مي خند وقتي به قتل مي رسد ؟

- آيا (( هرگز )) از (( دير ))  بهتر  نيست  ؟

- چند هفته در يك روز است و چند سال در يك ماه؟

- از كه مي توانم بپرسم در اين دنيا به ايجاد چه اتفاقي آمده ام ؟

- چرا اينهمه وقت صرف كرده ايم كه زندگي آغاز كنيم ، فقط براي جدايي ؟

- چه چيز بيشتر سنگيني مي كند بر كمر ، اندوه يا خاطره ؟

   ...

امروز داشتم دفتر دلتنگي هايم را ورق مي زدم كه چشمم افتاد به اين متن . در موردش هيچي ننوشته بودم . هر چي فكر كردم نفهميدم كه آن را از كجا خوانده ام يا از كي شنيده ام . نويسنده ي اين متن ، حال و هواي امروز من را به رشته ي تحرير در آورده است ! براي همين تصميم گرفتم كه امروز آن را بنويسم . شايد اين چند جمله ي كوتاه ، قسمتي از حرفهاي نگفته ي دلم را بيان كنند ...

اگر نويسنده اش را مي شناسيد ، لطفا نامش را به من هم بگوييد .    

الفباي دلتنگي هاي دلم را

چگونه از بر خواهي كرد؟

كه تعداد حروفش تو را به جنون مي كشاند

شايد با تنهايي خودت بتواني

دلتنگي هايم را جمله بندي كني

و من

عشق را در ميان واژه ها بيابم .

آنچه ما فكر مي كنيم ، كمتر از آني است كه مي دانيم ،

آنچه مي دانيم ، كمتر از آنست كه دوست داريم ،

آنچه دوست داريم ، بسيار كمتر از آن چيزيست كه وجود دارد ،

و در نتيجه ما بسيار كمتر از آنچه هستيم مي باشيم !!

دیشب شب یلدا بود . تنهاترین شب خدا . شبهای دیگه همه مثل هم هستند . همه به یک اندازه توانایی مقاومت در برابر نور خورشید را دارند ولی شب یلدا این طور نیست . بیشتر می ماند . تحملش بیشتر است ، شاید چون عاشق است !  دلش می خواهد بیشتر در کنار معشوق خود یعنی ماه ، بماند . پس در مقابل خورشید ایستادگی می کند . به خاطر عشق ، با نور می جنگد پس مجرم است . جرمش عشق است و حکمش تنهایی ...

توضیحاتی راجع به این وبلاگ : اولین برگ پاییزی... امروز یک ماهه شد . بله . درسته . یک ماه از اولین پست من گذشت . من در روز اول آذر ماه ، اولین مطلب خود را در این وبلاگ نوشتم . و حالا از خودم می پرسم  ساختن این وبلاگ چه کمکی به من کرده است ؟ شاید پاسخ را پیدا کرده باشم :  همه ی ما حرفهای نگفته ی زیادی در دلهایمان داریم . ساختن یک وبلاگ می تواند دلیلی باشد برای گفتن حرفهای دل . برای گفتن حرفهایی که تا حالا فرصتی برای گفتنشان پیدا نکرده ایم !

                                                                                                  رز !! ( پریسا )

هياهو شروع خواهد شد

اكنون مردم قيام مي كنند

و پلكان را مي شكنند

وقتي كه مي فهمند

رومئو و ژوليت هرگز يكديگر را دوست نداشته اند

آنها فقط نقش بازي ميكنند

تنها نقاب عشق به چهره دارند ،

اما هرگز يكديگر را دوست نداشته اند ...

و اين تنها،  بازي نقابهاست .

يك بازي بي نقص و عالي

اما فقط بازي

و ديگر هيچ ...

در زندگي راستين

كسي نقابها را نمي بيند

و اشتباه بزرگ همين جاست .      

وقتي عقيده ، عقده خوانده مي شود

و نور چراغ در آب ، مهتاب تلقي

و متانت زمين ، زير برف يخ مي زند ،

نان از يتيم خانه مي دزديم

                    و مي فهميم كه دزد ، اشتباه چاپي درد است ...