دیگر بار به مردن ادامه خواهم داد

رگها متلاشی ، دهانه ها فرو بسته

همچون مشت های کوچک نوزادان در خواب .

نه خاطره ی متروک ِ گورها ،

نه اجساد پوسیده و کرمها

هیچیک بازم نمی دارند از مبارزه .

خطوط ِ ژرف چهره ام

رد ِ پای سالیان رفته و شکست های فرساینده .

آنها چشمان ِ مرا تیره و سرد می گردانند

با اینهمه ، من به مردن ادامه خواهم داد

زیرا دوست می دارم زیستن را .

                                                             مایا آنجلو

عشق ، عشق می آفریند.

عشق ، زندگی می بخشد.

زندگی ، رنج به همراه دارد.

رنج ، دلشوره می آفریند.

دلشوره ، جرأت می بخشد.

جرأت ، اعتماد به همراه دارد.

اعتماد ، امید می آفریند .

امید ، زندگی می بخشد .

زندگی ، عشق می آفریند.

عشق ، عشق می آفریند .

متن زیر را یکی از دوستانم برایم فرستاده . همین جا از او تشکر می کنم و امیدوارم زندگیش پر از رنگ و زیبایی باشد ...

چه كسي باور مي كند .... چه كسي باور مي كند........ كه باور مي كند دست هاي مهربان تو مرا در بيابان خاطره هاي شقايقي رها كند وخورشيد ناب چشما نت اين چنين بي رحمانه گرميش را از هواي ابري دلي دريغ كند...... كه باور مي كند كه قلب مهربان و درياييت يك قطره شبنم را از گلبرگ هاي تشنه ي ياسي بگيرد. چه كسي باور مي كند چشمان معصومت كه روزي زادگاه عشق و معبد احساس بودند محبت را از يك لاله ي زخمي بگيرند چه كسي باور مي كند .... چه كسي باور مي كند........ چه سخت است باور كردن !!!

مگر غير از اين بود كه روزي با همين لبانت كه اكنون ناجوانمردانه عشق را انكار مي كند ،گفتي تا وقتي نفس ميكشي نمي گذاري كه خون شقايق ها پايمال شود،تا مي تواني دست پرنده هاي زخمي مسافر را مي گيري و نمي گذاري باد تنها شاخه ي رازقي باقي مانده در باغ خاطره ها را با خود ببرد......... چه انتظاري مي توان از لبانت داشت در حالي كه چشمانت كه زلال ترين چشمه هاي آسماني را فرياد مي زد،دروغ گفت........ و ننگ بر اين دنيا!!!! و ننگ بر اين دنيا كه اين چنين ناجوانمردانه خيانت مي كند .

افسوس! كه چه آسان دست به دست زمانه دادي و زير سنگ هاي سنگين جدايي استخوان هايم را يكي يكي خرد كردي و چه بي رحمانه آن را به دست باد پاييزي دادي ! بيا اينك تماشا كن ،مزرعه ي زرد دلي را كه روزي سبزيش زبانزد رهگذرهاي خسته بود. اينك بدان نمي بخشم كلاغ هاي سياه و شوم خيانت را كه چه آسان بذر عشق و محبتمان را راهي حفره هاي ملعون خود كردند و مزرعه ي اميد واري را قحطي زدند و چه آسان در جشن جدايي چشماني كه روزي از دوري يكديگر خون مي گريستند پايكوبي كردند. چه كسي باور مي كند .... چه كسي باور مي كند........

                                                                                     پرنده ی مهاجر

خداوند ِ خدا ، پیش از آنکه انسان را بیافریند ، عشق را آفرید ؛ چراکه می دانست انسان ، بدون عشق ، درد ِ روح را ادراک نخواهد کرد و بدون ِ درد ِ روح ، بخشی از خداوند ِ خدا را در خویشتن ِ خویش ، نخواهد داشت .

=========================

احتیاط باید کرد . همه چیز کهنه می شود ، و اگر کمی کوتاهی کنیم ، عشق نیز . بهانه ها جای حس ِ عاشقانه را خوب می گیرند .

=========================

عاشق را باید به هنگام ِ عبور از خیابانی یک طرفه پیدا کرد – خیابانی بی برگشت .

=========================

عشق ، حرکت دو نفر ، مشتاقانه ، به سوی هم نیست ، بلکه حرکت دو نفر در کنار هم است .

=========================

هیچ چیز نفرت انگیزتر از خاطره شدن ِ عشق نیست .

=========================

عاشق ، عدد نمی فهمد . فقط این را حس می کند که عدد ، مثل عشق ، در بی نهایت ِ خدا جاریست .

عدد ، بی نهایت است

خدا ، بی نهایت است

عشق ، بی نهایت .

یک مرد بزرگ روحانی روزی به من گفت : خدا ، همان عشق است ، و همان عدد . فهمیدنی نیست ، احساس کردنی ست .

                                                                                     نادر ابراهیمی