مردمان دندانهای خویش را می کشند

تا گرسنگی توجیه شود

و با پنجه بر روغن داغ رفتن است

این که زندگی است

اصلا کجای تاریخ ،

سعدی به توپخانه می رسید

و خیام مانده به اعدام بود

تهران

زورخانه می خواهد

کباده

خالکوبی

و پدر بزرگ را

که اگر بود نمی خندید

تو در راه ، زنان را می بینی

نشسته اند تا بشمارند تعداد موهایت را

و من راهزنان را به تعداد موهایت

با کنده ای که در ریه هایشان

به آتش کشیده اند

سنگینی این شهر عاقبت

زمین را از گردی می اندازد

تهران

 برایت پایتخت جهان است

و سهم تو

دندانهایی ست که ریخته اما

با بوی نان

هنوز تکان می خورند

و شیر مادران  

که بر جلد بینوایان می چکد .

------->  به خودم گفتن در آخر سال 84 ، تصویری از تهران را در این وبلاگ نشان دهم . پس این متن را انتخاب کردم .

------->  در خانه تکانی عید ، تصمیم گرفنم خانه ی دلم را هم تمیز کنم و از اینجا شروع کردم .

------->  امیدوارم بهار برای شما دلی پر از محبت ، خانه ای پر از صمیمیت و سالی پر از افتخار به ارمغان آورد  . و برای من وبلاگی پر از رنگهای زیبا ، تا آن را با شما قسمت کنم ...

      بیرون پنجره

                            برف آمد ،    

                               مُرد  .

      اینجا ، 

                            برف آمد   

                              ماند !

يكي از دوستانم به من گفت كه ...اولين برگ پاييزي خيلي سرد و بي رنگ شده .

 بي رنگ ...

راستش اين جمله باعث شد كه من كمي راجع به رنگها فكر كنم . راجع به اينكه رنگ چه نقشي در زندگي ما دارد . همه ي ما به هر يك از واقعيتهاي زندگيمان يك رنگ نسبت مي دهيم . مثلا براي من :  عشق: نارنجي است ، جدايي : زرد . آزادي : سبز . اسارت : خاكستري . مرگ : سفيد . خدا : ... خدا تلفيقي از همه ي رنگهاست : نارنجي ، سبز ، سفيد ،‌...  و زندگي بدون خدا ، بي رنگ است مثل يخ !!

ما حتي مي توانيم به آدمهاي اطرافمان هم يك رنگ نسبت دهيم . به همه ي دوستان و آشنايانمان . و حتي به كساني كه نمي شناسيمشان .

ما مي توانيم دنياي اطرافمان را به آن رنگي كه دوست داريم ببينيم . مي گويند آسمان همه جا همين رنگ است . ولي آيا نگاه مردم مختلف هم يك رنگ است ؟ نه ! نگاه ها متفاوتند . و رنگها مي توانند در نگاه ما باشند ...

اين دوست عزيز به من گفت كمي رنگ آبي به اين صفحه اضافه كنم و من در پاسخش مي گويم : من پاييز را دوست دارم چون نارنجي است ! نارنجي را دوست دارم چون براي من مفهوم عشق را به همراه دارد . پاييز، آبي نمي شود . و من در عشقم تغيير رنگ نمي دهم . مگر مي شود كه برگهاي پاييزي ، آبي شوند ؟!

شايد بپرسيد كه چرا نارنجي را انتخاب كرده ام ؟ مي گويم . نارنجي هم معني شكست دارد و هم پيروزي . هم وصل است و هم جدايي . معني عشق و پيروزي را از رنگ قرمز مي گيرد و شكست و جدايي را از رنگ زرد .

" عاشق بودن يعني دريا بودن بدون برنامه اي براي توفانهاي در راه "  اين توفانها مي توانند ويران كننده باشند . مي توانند باعث شكست يا مرگ شوند و يا گاهي مي توانند ما را به ساحل برسانند و باعث سعادت شوند . رنگ نارنجي اين تضاد را به خوبي نشان مي دهد .

مرگ يك برگ نارنجي در پاييز ، مساويست با آغاز يك زندگي  براي درخت.

رنگ نارنجي براي من ، مرگ و زندگي را يك جا دارد . و عشق براي من چيزي نيست جز همين مردن و دوباره زنده شدن به خاطر عشق ...

                                                                    رز نارنجي !! ( پريسا )

روز يا شب ؟ نه اي دوست غروبي ابديست . غروبي كه تو مي توانستي آن را به خورشيد معرفي كنيد .

چه فراموشي سنگيني        فراموشي دوستي ها  و تو چه راحت آن را فراموش كردي .

حرفمان ، نگاهمان ، صدايمان    دروغ است .  دروغ ...

آرزوها خود را مي بازند          در هماهنگي هزاران در بسته      آري    بسته  بسته  بسته

در اين درهاي بسته من تو را مي جستم              اما تو خواهي رفت           تو فراموش خواهي كرد

كاش روز اول اين را مي دانستم            حالا ديگر دير است             ثانيه ها  كم است .

سخني بايد گفت           مي داني در سحرگاه آن لحظه ي لرزاني كه دستهايمان از هم جدا شد    تو در خواب بودي    خواب    اما من دلم مي خواست ببارم    از آن ابر بزرگ

من دلم مي خواست كه بگويم   نه . نه . نه          و تو آن لحظه با لبخندي رفتي  

من و تو با هم در خيابان هاي سرد شب ، قدم گذاشتيم              غافل از اينكه در خيابانهاي سرد شب جز خداحافظ ، خداحافظ     صدايي نيست .     

 زندگي من در خطي لرزان سير مي كرد     تو ذرات زندگي مرا نابود كردي               چگونه توانستي ؟   چگونه ؟

تو هرگز نفهميدي كه من و تو در يكديگر گريسته بوديم          در يكديگر تمام لحظه هاي بي اعتبار وحدت را ديوانه وار زيسته بوديم !

تو راحت گذاشتي كه من و دوستي مان  غروب كند

                                                                                غروبي ابدي ...

                                                                برگرفته شده از اشعار فروغ فرخزاد

محکوم به ماهی تابه ی واقعیتیم !!