چه با شتاب آمدي ! گفتم برو . اما نرفتي و باز هم كوبه ي در را كوبيدي . گفتم : بس است ، برو ! گفتم : اينجا سنگين است و شلوغ . جا براي تو نيست . اما نرفتي . نشستي و گريه كردي .آنقدر كه گونه هاي من خيس شد !‌ بعد در را گشودم و گفتم : نگاه كن چقدر شلوغ است ! و تو خوب ديدي كه آنجا چقدر فيزيك و فلسفه و هنر و خط كش و حرف و تنهايي و اندوه و سكوت در هم ريخته بود و دل ،‌ سياه و شلوغ و سنگين بود . گفتي : اينجا رازي نيست ؟ گفتم : راز ؟ . گفتي : من رازم . و آمدي و چشمهايت از ميان آن قاب سبز جادو كردند و گويي توفاني غريب در گرفت . آنچنان كه نزديك بود دل از جا كنده شود و من مي ديدم كه حرفها و تنهايي ها و سكوت و اندوه چون كاغذ پاره هايي در آغوش توفان گم شدند . خانه پرداخته شد و خانه روشن شد و خلوت و عجيب سبك و تو در دل هبوط كردي . گفتم چيستي ؟           گفتي : راز !        

                                                                                                    مصطفي  مستور              

آنقدر غمگینم

كه ديگر شجاعم .

شجاعتم همه از اين است .

چه شجاعم اينكه هنوز مي روم ،

در كوچه هاي شب

با خودم تنها

و نگاه نمي كنم پشت سر را .

چه غمگینم !

این میز که زیر ِدستم می لرزد

اين سطر برخاسته كه هر سمتي مي هرزد

به هيچ چيز اين زندگي نمي ارزد

پس چرا می نویسم !؟

 گيس تنهائيم را مي بافم

مي بافم

و شب همينطور در من قد مي كشد

قد مي كشد .

در هزار آينه ي ويران

گيس تنهائيم را

مي بافم من با درد ،

و گره اي مي زنم بر انتهاش

خانه اي بايد

 با سقفي حصيري ، تيرهاي ترك خورده

و ديوار سفيد ، نه ، نه ،‌ آبي

و عكس تو روي تاقچه ، نه ، نه ،‌ كنار ...

اين چه روياي قشنگيست

وقتي كه يك صندلي هم

براي نشستن نداريم . 

اين روزا خيلي ها درگير سينما و جشنواره هستند . از جمله خود من ! آقاي  صالح علا راست گفته اند كه :

زمين هيچ جاذبه اي ندارد . سيب هر وقت برسد ، مي افتد . تنها جاذبه ي زمين سينماست . سيب به خاطر سينما مي افتد !

راستي در اين برف و يخبندان ،  توي صف ايستادن و در صف، درس خواندن ! عالمي دارد . خيلي ها اين كار را بيهوده مي پندارند و مي گويند شما بي كاريد كه در اين سرما ساعتها در صف مي ايستيد براي ديدن يك فيلم . خب هر كسي نظري دارد و نظر همه محترم است . من در دنياي واقعي موضوع جالبي كه به آن دل خوش كنم پيدا نكرده ام . پس به دنياي مجازي رو آورده ام . دنياي كتابها و فيلمها و حتي همين وبلاگها . هواي آلوده ي دنياي واقعي ، باعث خفگي من مي شود . هواي دنياي مجازي  ، صاف و پاكيزه است . در اينجا خبري از دود و سياهي نيست .

نظر شما چيست ؟

*****************************************

مي خواهم كمي حال و هواي اين وبلاگ را عوض كنم يا شايد هم حال و هواي خودم را ! من با عشق شروع كردم و از احساسات نوشتم ولي در چند پست اخير ، مسيرم عوض شد . مي خواهم برگردم به مسير خودم . فقر و بدبختي را هر روز در كوچه و خيابان مي بينيم ولي عشق را نه ! پس باز هم چيزي را مي نويسم كه احساس مي كنم . باز هم مي خواهم از حال و هواي خودم بنويسم . از عشقي كه در دود و دم دنياي واقعي گمش كردم ...

ستاره ها را مي بينم . هر شب . با اينكه دورند                                        

و تو را در روز هم نمي بينم

کاش ستاره بودی ...