خدا همان كسيست كه روي خارستاني  جوان خوابيد .

و زمان به جاي او     چون خواب      به راه افتاد

خارها در پوستش فرو رفتند         تا استخوانش !

چنان احاطه شان كرده بود      كه هرگز او را نمي ديدند

زماني كه شاخه هاي بلند خار     از تنش گذر كنند

  و سر انجام  ببينندش

در ميابند         با تاريخشان        او را كشته اند !

- تو با این همه خار     این همه آدم     چگونه هنوز نفس می کشی ؟!!

از بدو نا به هنگام مرگ

كودكان روزنامه اي

در چهارراه دود و فلز

تولد خويش را

در گلوي كم قطرشان

بغض مي كنند

ساق هاي نازك ، لخت

زانو هاي كوچك ، كوچك و پوك

حفره هاي خالي دهان

و گونه هاي گل انداخته از سوز

تاريخ فقط روي تقويم ها ثبت نمي شود !

امروز مي خوام متني براتون بنويسم كه وقتي خودم خواندمش  حس عجيبي بهم دست داد . يه حسي كه تا حالا تجربه اش نكرده بودم . اين داستان باعث شد به مسائلي فكر كنم كه تا حالا به آنها فكر نكرده بودم . متني كه به نظر من ،  در عين سادگي بسيار عميق بود . شايد اين داستان ،  در ظاهر خنده دار و مسخره باشد ولي اينطور نيست چون - به نظر من - مسخره بودن يا نبودن يك موضوع به ذهن ما بستگي دارد و به اينكه ما چگونه به موضوع نگاه مي كنيم . چراكه زيبايي و زشتي در نگاه ماست  نه در دنياي اطراف ...

     قشنگ كوچك

گفت : كسي دوستم ندارد. ميداني چقدر سخت است اين كه كسي دوستت نداشته باشد؟ تو براي دوست داشتن بود كه جهان را ساختي. حتي تو هم بدون دوست داشتن... !

خدا هيچ نگفت.

گفت : به پاهايم نگاه كن! ببين چقدر چندش آور است. چشم ها را آزار مي دهم. دنيا را كثيف مي كنم. آدم هايت از من ميترسند. مرا ميكشند براي اينكه زشتم. زشتي جرم من است.

خدا هيچ نگفت.

گفت : اين دنيا فقط مال قشنگ هاست ،  مال گل ها و پروانه ها ، مال قاصدك ها ... ولي مال من نيست.

خدا گفت : چرا مال تو هم هست.

دوست داشتن يك گل‚ دوست داشتن يك پروانه يا قاصدك كار چندان سختي نيست. اما دوست داشتن يك سوسك، دوست داشتن تو كاري دشوار است.

دوست داشتن كاري است آموختني؛ و همه رنج آموختن را نمي برند.

ببخش كسي را كه تو را دوست ندارد زيرا كه هنوز مؤمن نيست. زيرا كه هنوز دوست داشتن را نياموخته. او ابتداي راه است.

مؤمن دوست دارد. همه را دوست دارد. زيرا همه از من است و من زيبايم . من زيبائيم و چشم هاي مؤمن جز زيبا نميبينند. زشتي در چشم هاست . در اين دايره هرچه كه هست، نيكوست. آن كه بين آفريده هاي من خط كشيد، شيطان بود. شيطان مسئول فاصله هاست .

حالا قشنگ كوچكم! نزديكتر بيا و غمگين نباش.

قشنگ كوچك حرفي نزد و ديگر هيچگاه نينديشيد كه نازيباست.

                                                                                نويسنده : عرفان نظر آهاري

در قتل عام دلها ، دلم را در صندوقچه اي نهادم

وبه نيل حادثه سپردم

كدام عشق با دست هاي مهربان آسيه ،

دلم را بر خواهد گرفت

از موجهاي تنهايي ،

                                                                                         كدام عشق ؟

قفسي با خودم به اين سو و آن سو مي كشم

به وسعت تنم

و تنگ ترش مي كنم

با حصار ديدنم

چگونه میسر شود پریدنم ؟

مي دانم كه هيچ كس نمي تواند عشق را بنويسد اما من به جاي آن مي توانم قصه هاي خوبي تعريف كنم .

ميبيني ، ميبيني سلام گفتن به كسي كه سلام را مي فهمد چقدر مشكل است !

نيم ساعت پيش خدا را ديدم ، قوز كرده با پالتوي مشكي بلندش ، سرفه كنان از كنار حياط و دو سرو سياه قشنگ گذشت و رو به ايوان كرد ، من ايستاده بودم ، آواز كه خواند تازه فهميدم كه پدرم را با او اشتباه گرفته ام.

اگر ستاره ها معتاد تفسير نبودند چه راحت مي شد از آنها پرسيد كه حالتان چطور است . به من بگو چرا ستاره ها به تفسير معتادند ؟ حق با تو بود . من بايد مي خوابيدم اما به سگها قسم كه خواب ملك شياطين است تا از شصت سال عمر ، سي سالش را به نفع مرگ ذخيره كنند . مي توان به جاي خواب به : ريل ها ، واكنش ها و چشم ها فكر كرد و نتيجه گرفت كه با وفا ترين جفتهاي عالم ، كفشهاي آدميانند . مي توان به زنبورهايي فكر كرد كه دنيايي به آن بزرگي را گذاشته اند و آمده اند زير سقف خانه ي ما خانه ساخته اند . به نظر مي رسد كه زندگي مشكل نيست ، بلكه مشكلات زندگي اند !

مي بيني به چه روزي افتاده ام ! مي توانم زمستان را با صداقت لمس كنم ، بدون اينكه دكمه هاي كتم را ببندم . تصور كن ! حالا نويسنده اي جوان نشسته و بدون توجه به دل كوچك جيرجيركها با مركب سرخ ، داستان رنگها و خوشه ها را بازنويسي مي كند . درست در فاصله ي چرخاندن چشمان جستجوگرش ، مورچه ي كوچكي در حالي كه دستهايش را به هم مي سايد به دوات خيره شده است . اگر در دوات بيافتد ؟ نويسنده ي جوان كه سرما خورده ، او را بيرون كشيده و از سر بي حوصلگي يا كنجكاوي و يا شيطنت ، بر صفحه ي سفيد دفتر ، رهايش مي كند . تصور كن ! مورچه در آن حالت بر صفحه ي سرد و سفيد ، مايوس و متعجب ، خط سرخي از شرمندگي ، سرعت يا نجات مي كشد . بيا اسم اين خط نامتعادل را بگذاريم عشق .

خنده دار است ، نه ؟! ...

- چرا برگها به خودكشي گردن مي نهند وقتي احساس زردي مي كنند ؟

- چرا خورشيد چنين همسفري بد است براي مسافري در كوير ؟

- اگر تمام رودخانه ها شيرين است ، دريا شوري اش را از كجا ميگيرد ؟

- چه كسي مي تواند دريا را متقاعد كند تا منطقي باشد ؟

- هندوانه به چه مي خند وقتي به قتل مي رسد ؟

- آيا (( هرگز )) از (( دير ))  بهتر  نيست  ؟

- چند هفته در يك روز است و چند سال در يك ماه؟

- از كه مي توانم بپرسم در اين دنيا به ايجاد چه اتفاقي آمده ام ؟

- چرا اينهمه وقت صرف كرده ايم كه زندگي آغاز كنيم ، فقط براي جدايي ؟

- چه چيز بيشتر سنگيني مي كند بر كمر ، اندوه يا خاطره ؟

   ...

امروز داشتم دفتر دلتنگي هايم را ورق مي زدم كه چشمم افتاد به اين متن . در موردش هيچي ننوشته بودم . هر چي فكر كردم نفهميدم كه آن را از كجا خوانده ام يا از كي شنيده ام . نويسنده ي اين متن ، حال و هواي امروز من را به رشته ي تحرير در آورده است ! براي همين تصميم گرفتم كه امروز آن را بنويسم . شايد اين چند جمله ي كوتاه ، قسمتي از حرفهاي نگفته ي دلم را بيان كنند ...

اگر نويسنده اش را مي شناسيد ، لطفا نامش را به من هم بگوييد .    

الفباي دلتنگي هاي دلم را

چگونه از بر خواهي كرد؟

كه تعداد حروفش تو را به جنون مي كشاند

شايد با تنهايي خودت بتواني

دلتنگي هايم را جمله بندي كني

و من

عشق را در ميان واژه ها بيابم .

آنچه ما فكر مي كنيم ، كمتر از آني است كه مي دانيم ،

آنچه مي دانيم ، كمتر از آنست كه دوست داريم ،

آنچه دوست داريم ، بسيار كمتر از آن چيزيست كه وجود دارد ،

و در نتيجه ما بسيار كمتر از آنچه هستيم مي باشيم !!

دیشب شب یلدا بود . تنهاترین شب خدا . شبهای دیگه همه مثل هم هستند . همه به یک اندازه توانایی مقاومت در برابر نور خورشید را دارند ولی شب یلدا این طور نیست . بیشتر می ماند . تحملش بیشتر است ، شاید چون عاشق است !  دلش می خواهد بیشتر در کنار معشوق خود یعنی ماه ، بماند . پس در مقابل خورشید ایستادگی می کند . به خاطر عشق ، با نور می جنگد پس مجرم است . جرمش عشق است و حکمش تنهایی ...

توضیحاتی راجع به این وبلاگ : اولین برگ پاییزی... امروز یک ماهه شد . بله . درسته . یک ماه از اولین پست من گذشت . من در روز اول آذر ماه ، اولین مطلب خود را در این وبلاگ نوشتم . و حالا از خودم می پرسم  ساختن این وبلاگ چه کمکی به من کرده است ؟ شاید پاسخ را پیدا کرده باشم :  همه ی ما حرفهای نگفته ی زیادی در دلهایمان داریم . ساختن یک وبلاگ می تواند دلیلی باشد برای گفتن حرفهای دل . برای گفتن حرفهایی که تا حالا فرصتی برای گفتنشان پیدا نکرده ایم !

                                                                                                  رز !! ( پریسا )