هياهو شروع خواهد شد

اكنون مردم قيام مي كنند

و پلكان را مي شكنند

وقتي كه مي فهمند

رومئو و ژوليت هرگز يكديگر را دوست نداشته اند

آنها فقط نقش بازي ميكنند

تنها نقاب عشق به چهره دارند ،

اما هرگز يكديگر را دوست نداشته اند ...

و اين تنها،  بازي نقابهاست .

يك بازي بي نقص و عالي

اما فقط بازي

و ديگر هيچ ...

در زندگي راستين

كسي نقابها را نمي بيند

و اشتباه بزرگ همين جاست .      

وقتي عقيده ، عقده خوانده مي شود

و نور چراغ در آب ، مهتاب تلقي

و متانت زمين ، زير برف يخ مي زند ،

نان از يتيم خانه مي دزديم

                    و مي فهميم كه دزد ، اشتباه چاپي درد است ...

یا از این سویش می افتی

یا از آن سو

هیچ فرقی نمی کند

یا زندگی مردگان هستی

                               یا مرگ زندگان ...

                                                           ( مریم هوله )   

براي من و براي ادامه ي زندگي چيز خاصي لازم نيست :

يك اتاق كوچك ، چند كتاب ، كمي طناب  و يك دوست

                                                               خوب

                                                                      خوب

                                                                             خوب

                                                         كه از زير پاي من چهار پايه را بكشد...

                                                                     ( صادقی نسب )

مي پرستمت ، ‌مي داني ؟

به اندازه ي تمام سبزي همين درخت رو به رو

دلگير مي شوي ، گريه مي كني

حواسم نبود

                زمستان است !

وقتي زير سيگاري ها  را شستند و پاك كردند ،‌ ما سيگار كشيدن را ترك كرديم .

وقتي به ما گفتند كه كتابهاي مقدس ،‌ قمار كردن را از گناهان شمرده اند ما ورق ها را سوختيم .

با نخستين نسخه ي سرزنش آميز يك طبيب ،‌ ما شرابخواري خوش شبهايمان را كنار گذاشتيم .

و چون داستان دستگيري بي كسان و يتيمان را در ساده ترين آيه هاي مذهبي خوانديم ،‌ جيبهايمان را در دست اولين عابر فقير تكانديم .

و جامه هايمان را به دومين عابر برهنه بخشيديم .

و شنيديم كه گفتند : (( خوشا به حال فروتنان و پرهيزگاران كه شادي دنيا از آن ايشان است .))

آنگاه ،‌ ابتدايي ، برهنه ، تهي ، غمگين و سلامت رفتيم تا از رودخانه بگذريم . رود طغيان كرد وهمه  ما در آب فرو رفتيم !

آيينه ميگه ( منظورم سايت آيينه است ) :

يك تصوير

دامي است براي يك وقت بي قرار

قاب گرفتن يك لحظه ي گريزان

تصويري از آدمها و روزگارمان

شب و روزمان

تصويري رنگي يا سياه سفيد

هر رنگي ...

حالا من يك تصوير ساده پيدا كردم كه تونستم توش زندگي را ببينم . يك زندگي ،  در بلندي ، در اوج !!

                                                                                                   ولي پر از خطر ...  

بدون احساس كمترين خجالت ،‌ به پهناي صورت گريستن را دوست دارم ؛

اما نه به خاطر اين يا آن مسئله ي حقير ،‌ نه به خاطر دنائت يك دوست و آنكه ناگهان تنهايمان گذاشت و رفت و آنكه اينك در خاك خفته است و نه به خاطر خبث طينت آنها كه گره هاي كور روح صغيرشان را تنها با دندان شكنجه دادن ديگران مي خواهند باز كنند ...

گريستن به خاطر دردهايي كه نمي شناسي شان و درمان هاي دروغين . گريستن به خاطر رنج هاي عظيم آن كس كه هرگز او را نديده اي و نخواهي ديد .

به خاطر بچه هاي سراسر دنيا كه ما چنين جهاني را به ايشان تحويل مي دهيم و مي گذريم ...

سلام . امروز داشتم به اين فكر مي كردم كه وقتي آدم دلش مي گيره بايد چي كار كنه ؟ بعضي ها يه آهنگ گوش مي كنند . بعضي ها يه كتاب مي خونن . بعضي ها از خونه مي رن بيرون . بعضي ها هم قلم به دست مي گيرند و شروع مي كنند به نوشتن . ولي گاهي وقتها هيچ كدوم از اين راهها دل آدمو باز نمي كنه . براي شما هم اتفاق افتاده ؟ تا حالا شده دلتون بگيره ؟ تا حالا شده دوست داشته باشيد از ته دل گريه كنيد ؟ حتما چنين حالتي براي شما هم پيش اومده . مگه ميشه آدم دلش نگيره ؟! هرقدر هم كه آدم شاد و سرزنده اي باشيد باز هم در لحظاتي از زندگيتون بايد احساس دلتنگي كرده باشيد . بايد دلتون گرفته باشه .  اين همه را نوشتم تا يه سؤال مطرح كنم : شما وقتي دلتون مي گيره چي كار مي كنيد ؟  شايد راه حلهاي شما بتونن به من كمك كنن .

يه روز توي يك كتاب مطلبي خوندم كه تا حدودي به من كمك كرد .  حالا اين مطلب را براي شما هم مي نويسم . شايد به درد شما هم بخورد :

راه رفتن خوب است . هميشه خوب بوده است . هميشه به درد مي خورد . وقتي كه فقيري و كرايه تاكسي گران تمام مي شود . وقتي كه ثروتمندي و چربي هاي بدنت با راه رفتن آب مي شود . اگر بخواهي فكر كني مي تواني راه بروي . اگر هم بخواهي از فكر خالي شوي باز هم بايد راه بروي . براي احساس كردن زندگي در شلوغي خيابان ها بايد راه بروي و براي از ياد بردن آزار و بي مهري مردم باز هم بايد راه بروي . وقتي جواني ، وقتي پيري ، وقتي هنوز بچه اي . هر توقف يعني يك چيز خوشمزه و براي توقف بعدي بايد راه رفت ...

راستش وقتي كه من دلم مي گيره سعي مي كنم راه برم . بعضي وقت ها پياده روي خيلي به من كمك مي كنه ولي نه هميشه . شما هم امتحان كنيد . شايد به شما هم بتونه كمك كنه .

خدا تنها بود مثل ماه ، او را سخني نبود . ابر بغض خدا شد و باران باريد . باران بر عطش نوشته شد تا ساحل معناي انتظار ...

ماهيان سكوت خدا بودند ، ماهيان گريه هاي بي تاب ،‌ ماهيان فرياد زير آب ، و جنگل سفره اي سبز كه گشوده شد براي آواز آبي پرندگان .

خدا بي دريغ بود و خورشيد بي دروغ زاده شد . خدا راست مي گفت : ستارگان واژه هاي او بودند و كهكشان خط روشنش . جهان سخن خداست و انسان تنهاترين دروغ !!!

از تهي سرشار ،

جويبار لحظه ها جاريست .

چون سبوي تشنه كاندر خواب بيند آب ، و اندر آب بيند سنگ ،

دوستان و دشمنان را مي شناسم من .

زندگي را دوست مي دارم ؛

مرگ را دشمن .

واي ، اما – با كه بايد گفت اين ؟ - من دوستي دارم

كه به دشمن خواهم از او التجا^* بردن .

جويبار لحظه ها جاري .

--------------------------------------

التجا = پناه

امشب مي خواستم يكي از شعرهاي فروغ را بنويسم كه چشمم خورد به يكي از كتابهاي شل سيلور استاين . به خودم گفتم بد نيست بخشي ازاين كتاب را در وبلاگ بنويسم . اميدوارم شما هم از آن خوشتون بيايد :

پسر كوچولو گفت : گاهي وقتها قاشق از دستم مي افتد .

پيرمرد بيچاره گفت : از دست من هم مي افتد .

پسر كوچولو آهسته گفت : من گاهي شلوارم را خيس مي كنم .

پيرمرد خنديد و گفت : من هم همينطور .

پسر كوچولو گفت : من اغلب گريه مي كنم .

پيرمرد سر تكان داد : من هم همينطور .

پسر كوچولو گفت : از همه بدتر بزرگترها به من توجهي ندارند .

و گرماي دستي چروكيده را احساس كرد :

مي فهمم چه مي گويي كوچولو ،‌ مي فهمم .

دشتهاي آلوده ست

در لجنزار گل لاله نخواهد روييد

در هواي عفن آواز پرستو به چه كارت آيد ؟

فكر نان بايد كرد

و هوايي كه در آن 

نفسي تازه كنيم

گل گندم خوب است 

گل خوبي زيباست

اي دريغا كه همه مزرعه دلها را

علف كين پوشانده ست

هيچكس فكر نكرد

كه در آبادي ويران شده ديگر نان نيست

و همه مردم شهر

بانگ برداشته اند

كه چرا سيمان نيست

و كسي فكر نكرد

كه چرا ايمان نيست

و زماني شده است 

كه به غير از انسان

هيچ چيز ارزان نيست

آنچنان آلوده ست
عشق غمناکم با بیم زوال
که همه زندگیم می لرزد
چون ترا می نگرم
مثل اینست که از پنجره ای
تکدرختم را، سرشار از برگ،
در تب زرد خزان می نگرم
مثل اینست که تصویری را
روی جریان های مغشوش آب روان می نگرم
شب و روز
شب و روز
شب و روز

بگذار که فراموش کنم.
تو چه هستی ، جز یک لحظه، یک لحظه که چشمان
مرا
می گشاید در
برهوت آگاهی ؟

بگذار
 که فراموش کنم.

فروغ فرخزاد

خواستم كه قلب من گور عشقم باشد

اما ترسيدم

            ترسيدم كه نگويمت عاشقم

                        و

                                   حباب لرزان عشق تركي بردارد

ترسيدم

            ترسيدم كه نگويم عاشقم و شب من نميرد

                        كه شب عاشقان شكست پيشه

                                    سخت تاريك است

ترسيدم

            ترسيدم براي ترديدهايم

ترسيدم كه اسير عشقي شوم

و ديگر ستايشگر زيبايي ها

                        و رهگذر عشق هاي بسيار نباشم

اما اسارت در عشق تو زيباست و

من اين بار ستايشگر عشقم

پس بگذار ساده و بي آلايش بگويم

            آنچنان كه تو دوست داري

            آنچنان كه تو هستي

برگ از درخت خسته ميشه   وگرنه پاييز بهونس !!!