Sometimes what seems like surrender isn't surrender at all.It's about what's going on

in our Hearts

. About seeing clearly the way life is and accepting it and being true to it

, whatever the pain,

 because the pain of not being true to it is far, far greater

ميخواهم با يادت معامله اي كنم

_ روزها خودم را با واژه هاي كوچكي مثل خريد نان ، گردگيري قابهاي عكس

 و آب دادن به گلها   سرگرم خواهم كرد

_ شبها كتابي خواهم خواند و زمان را تا هزار خواهم شمرد

و آن هنگام كه چشمانم را فرو بستم ،  نوبت توست ،  

بيا در يادم تا با هم  قدم زنيم

 در كوچه هاي خيال ،  فارغ از همهمه و تشويش

تنها من و يادت 

  دوتايي

 خلوت شبهايمان را جشن خواهيم گرفت

و صبح هنگام  _ اين تلخترين زمان ممكن _ از تو مي خواهم كه تركم كني

تا دوباره خودم را با زندگي سرگرم كنم.

                                                   بيا در يادم تا با هم  قدم زنيم (ندا شادمان)

زندگی مرا بدین گونه برگزیده است

 با دستانی گشوده بر روی تار موی سرنوشت

 زیر پایم رنگهایی دلفریب، در آتش

و رو به رو کیمیای خوشبختی

 در نیمه راه ، شک می کنم

دستانم را می بندد

سرم گیج می رود، آویزان می شوم

 و هراسان به راهم باز میگردم

این بار با دستانی گشوده تر و چشمانی بسته

 پذیرای روح زندگی...

                                  ندا شادمان(بیا در یادم تا با هم قدم زنیم)

" دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ایوان میروم و انگشتانم را

بر پوست کشیده ی شب میکشم "

بي فايده است !‌ حتي شب هم براي دل گرفته ي من نمي تواند كاري كند . وقتي چراغهاي رابطه خاموش باشند ، هيچ كسي نمي تواند كاري كند ... ديگر مهرباني وجود ندارد تا با يك چراغ به خانه ي من بيايد . نسل مهربانان را از بین برده اند !! اگر هم كسي به خانه ام آيد ، چراغ خانه ام را با خودش مي برد . مي دانم ... ديگر ازدحامي از مردم خوشبخت در كوچه نيست . نه . من حتي منتظر يك دريچه هم نيستم .

 پس چرا مانده ام ؟ منتظر چه كسي هستم يا چه چيزي ؟

من به آخر رسیده ام ... حالا نيازمند يك سلام هستم  براي آغاز . آغاز جستجو ... جستجو براي يافتن يك چراغ ، يك دريچه ، يك آسمان ، يك آفتاب ، يك پرنده ... و دو دست مهربان !

                                                                               رز !! 

گسترده است بر گسترده ی خاک

بسا گذرگاه ها و راه ها ،

اما همه شان را

در خویش سرانجامی است .

می توانی بتازی و ره سپاری

با دو تن یا سه تن ؛

آخرین گام را

اما

باید   تنها  برداری !

از این رو هیچ   دانایی ای

نیکوتر از   توانایی   آن نیست

که هر آن دشوارترین را

آدمی

به   تنهایی   به سرانجام رساند .

                                                    هرمان هسه